Sprzęgła z łącznikami gumowami mają charakterystyki nieliniowe, są na ogół bardziej podatne niż z łącznikami metalowymi i mają znacznie większą histerezę. Przenoszą mniejsze obciążenia od sprzęgieł z łącznikami metalowymi przy porównywalnych wymiarach oraz są wrażliwsze na wysokie lub niskie temperatury. Łączniki mają mniejszą trwałość, ulegają bowiem starzeniu. Możliwe są odkształcenia we wszystkich kierunkach z tym, że na ogół nie dopuszcza się zbyt dużych wartości odkształceń, ze względu na nagrzewanie się łącznika.
Ukształtowanie łączników może być bardzo różnorodne. W dotychczasowych zastosowaniach wyróżnić można pięć głównych sposobów konstrukcji łączników. Jeden polega na stosowaniu sworzni łączących człony sprzęgła poprzez tulejowe wkładki gumowe. Drugi na stosowaniu różnego rodzaju wkładek umieszczonych między występami członów. Trzeci polega na wulkanizowaniu łącznika o postaci pierścieniowej między powierzchniami członów. Czwarty, to stosowanie gumowych tarcz lub wycinków łączonych śrubami z członami sprzęgła. Wreszcie piąty, to łączniki w postaci opon lub przepon zaciskanych obrzeżami na członach sprzęgła.