Łączniki metalowe wykonane są ze stali sprężynowych. Wysoka wytrzymałość tych stali powoduje, że wymiary sprzęgieł są mniejsze od sprzęgieł z elementami niemetalowymi. Ponadto cechuje je wysoka trwałość oraz możliwość przenoszenia dużych obciążeń i odporność na zmiany temperatury. Trudności technologiczne związane są z wykonaniem odpowiedniej jakości łączników.
Wykonanie łączników oraz ich mocowanie pozwala na uzyskanie charakterystyki liniowej lub nieliniowej na ogół progresywnej. Można także uzyskać zacisk wstępny. Tłumienie jest na ogół niewielkie ze względu na małą histerezę stali sprężynowych. Silniejsze tłumienie uzyskuje się, jeżeli stosuje się pakiety łączników, między którymi występują poślizgi przy zginaniu.
Istnieją szerokie możliwości ukształtowania łączników. Stosuje się łączniki (sprężyny) w postaci płaskich listew, taśm, prętów, przeciętych tulei, a także sprężyn śrubowych. Najczęściej łączniki pracują jako zginane, rzadziej skręcane. Ułożenie łączników może być osiowe, promieniowe lub obwodowe.
Jednym z prostszych rozwiązań jest sprzęgło z pakietami płaskich sprężyn rozmieszczonych osiowo, między występami na członach napędzanym i napędzającym.
Przed wypadnięciem sprężyn oraz przed uszkodzeniem i zanieczyszczeniem chroni obudowa złożona z dwóch części połączonych śrubami. Przedstawiony kształt wycięć powoduje, że przy wzroście obciążenia skraca się czynna długość zginania pakietu, następuje więc zwiększenie sztywności. Charakterystyka sprzęgła jest więc progresywna, przy czym wskutek poślizgu sprężyn występuje histereza konstrukcyjna. W celu zmniejszenia zużycia sprężyn i występów są one smarowane smarem stałym najczęściej grafitowym.