Włączanie hydrauliczne lub pneumatyczne może być wykonane w układzie zewnętrznym lub wewnętrznym. Włączanie zewnętrzne polega na zastosowaniu siłownika umieszczonego na zewnątrz sprzęgła i działającego poprzez mechanizm dźwigniowy.
Wewnętrzne urządzenie włączające pozostaje zatem mechaniczne.
Włączenie hydrauliczne lub pneumatyczne wewnętrzne polega na dociskaniu tarcz sprzęgła bezpośrednio przez tłok znajdujący się wewnątrz sprzęgła. W związku Z tym otrzymujemy konstrukcję zwartą o mniejszej liczbie elementów ruchomych. Przykładowe rozwiązanie napędu hydraulicznego przedstawia rysunek 1.97. Olej doprowadzany jest otworami w wale, poprzez otwór I do komory 2. Ciśnienie oleju działając na tłok 3 powoduje, że tłok zaciska pakiet płytek 4. Tłok uszczelniony jest pierścieniami tłokowymi 5. Przy wyłączaniu następuje spadek ciśnienia, a sprężyny 6 przesuwają tłok w wyjściowe położenie. Część oleju przedostająca się poprzez pierścienie służy do smarowania i chłodzenia płytek. Nadmiar oleju odpływa otworem 7. Ogólny widok takiego sprzęgła przedstawia rys. 1.98.
Sprzęgła tego typu nie wymagają regulacji luzu występującego wskutek zużycia. W miarę zużywania zmienia się tylko skok tłoka. Sprzęgła są dobrze smarowane i chłodzone. Prędkość włączania nie jest duża, na co wpływa opóźnienie włączania wywołane czasem potrzebnym na napełnienie komory olejem. Robocze ciśnienie oleju wynosi zazwyczaj 0,5 do 1,5 MPa. Ciśnienie powrotne 0,15 do 0,3 MPa. Lepkość oleju 102+5i02 Pas przy temperaturze 50°C. Oryginalne rozwiązanie przedstawia rysunek 1.99.
Człon czynny sprzęgła ma postać wirnika I przeciętego szczeliną prostopadłą do osi. Powstają w ten sposób dwie elastyczne tarcze. Do szczeliny między tarczami doprowadza się olej otworem w piaście. Ciśnienie oleju powoduje rozchylenie się tarcz i dociśnięcie ich do współpracujących ścian korpusu sprzęgła wyłożonych nakładkami ciernymi.